نوشته‌ها

علایم آپاندیسیت

علایم آپاندیسیت چیست؟ : درد آپاندیس فقط در سمت راست شکم نیست و در کل شکم پخش می شود پس از شروع درد آپاندیس بعد از  ۴۸ ساعت درد آپاندیس افزایش می یابد و ممکن است موجب پارگی شود، درد آپاندیسیت به صورت تدریجی و ضعیف شروع می شود و سبب گرفتگی در کل شکم می شود وقتی آپاندیس متورم می شود دیواره شکم نیز تحریک می شود. همه افرادی که مشکل آپاندیسیت دارند علایم مشابهی ندارند ولی این شرایط در اکثر افراد یکسان است و در صورت مشاهده علائم گفته شده مراجعه به پزشک در اسرع وقت ضروری است.

علایم آپاندیسیت

از جمله علائم آپاندیسیت :

  1. دردی خشن در قسمت بالای شکم ایجاد می شود و به تدریج به پایین و سمت راست می رود که این اولین نشانه است
  2. اشتهای فرد کاهش می یابد
  3. بعد از آغاز درد شکمی تهوع و یا استفراغ مشاهده می شود
  4. تورم شکم از جمله علائم است
  5. تب ۹۹ تا ۱۰۲ درجه فارنهایت مشاهده می شود البته آپاندیسیت معمولاً سبب تب بین ۹۹ درجه فارنهایت (۳۷٫۲ درجه سانتیگراد) و ۱۰۰٫۵ درجه فارنهایت (۳۸ درجه سانتیگراد) می شود. همچنین فرد احتمالا لرز داشته باشد. تب بالاتر از ۱۰۱ درجه فارنهایت (۳۸٫۳ درجه) و افزایش ضربان قلب ممکن است به این معنا باشد که آپاندیس پاره شده است .
  6. ناتوانی در دفع گاز که نشان دهنده انسداد جزیی یا کلی روده است

سایر علائم آپاندیسیت هم در برخی مواقع مشاهده می شود عبارتند از :

در قسمت بالا یا پایین شکم درد مبهم و یا شدید ایجاد می شود که قسمت پشت و یا راست روده را درگیر می کند

  • مشکل دفع ادرار که اغلب دردناک است
  • ایجاد تهوع و استفراغ پیش از درد شکم
  • گرفتگی شدید عضلات
  • یبوست یا اسهال همراه با گاز از دیگر عوامل می باشد

درد آپاندیسیت با درد معده مرتبط است، اما احتمال اینکه این درد در طرفین یا عقب احساس شود نیز وجود دارد. با راه رفتن و یا  سرفه کردن بدتر می‌شود. در صورتی که درد به صورت ناگهانی قطع شد و یا علایم دیگری مشاهده شد باید بلافاصله به پزشک مراجعه کرد، تشخیص و درمان به موقع بسیار مهم است. استفاده از داروهای ضد درد سبب پارگی آپاندیس خواهند شد.

بیشتر بدانید : بیماری آپاندیسیت

علایم آپاندیسیت در کودکان چیست؟

کودکان اغلب درد آپاندیس را در کل شکم خود بیان می کنند در این صورت والدین آپاندیسیت را با یک بیماری معده یا عفونت ادراری (UTI) اشتباه می‌گیرند. پارگی آپاندیس می‌تواند خطرناک باشد ولی خطر مرگش در نوزادان و کودکان کم است. کودکان ۲ ساله و کوچک‌تر علایم آپاندیسیت را به صورت استفراغ، نفخ شکم یا تورم نشان می‌دهند. کودکان و نوجوانان بیشتر حالت تهوع، استفراغ، درد سمت راست پایین شکم را تجربه کنند.

علل آپاندیسیت چیست؟

برای یک مورد آپاندیسیت می تواند چندین علت وجود داشته باشد و در برخی موارد هم علتش ناشناخته است. پزشکان معتقدند انسداد آپاندیس سبب آپاندیسیت می‌شود و احتمال دارد جزئی یا کامل باشد. انسداد کامل آپاندیسیت نیاز به جراحی فوری و اورژانسی دارد. انسداد آپاندیسیت اغلب به دلیل تجمع مدفوع سفت و خشک است.  علت انسداد همچنین می‌تواند وجود تومور در ناحیه،  ضربه و تروما و پیچش یا تورم غدد لنفاوی باشد.

در نتیجه انسداد آپاندیس، باکتری‌ها درون آپاندیس جمه می شوند.  فشاری که ناشی از تورم آپاندیس ملتهب است عروق خونی محلی را فشرده می‌سازد. در این صورت اگر خون به آپاندیس نرسد ممکن است باعث ایجاد گانگرن و از بین رفتن آن شود. در صورتی که اپاندیس پاره شود ماده‌ی عفونی درون آن شکم را پر می‌کند و نیاز به اقدام فوری پزشک است.

اندام‌های دیگر  بعد از پاره شدن آپاندیس ملتهب شوند در صورتی که آپاندیس آلوده نشت کند سبب ایجاد آبسه می شود که در این صورت عفونت در ناحیه کوچکی محدود می شود ولی باز این شرایط نیز خطرناک است.بنابراین با مشاهده علائم ذکر شده حتما به پزشک مراجعه کنید تا اقدامات لازم و ضروری انجام شود.

آپاندیسیت چیست؟

آپاندیسیت چیست؟ : آپانديسيت از روده‌ی بزرگ شروع می شود و یک التهاب بافتی است. محل آپاندیس سمت راست و پایین شکم است. شکل لوله ای است که از روده‌ی بزرگ خارج می‌شود. آپاندیس هیچ عملکرد حیاتی را برای بدن ندارد و بدون داشتن آپاندیس نیز یک زندگی عادی می توان داشت. بنابر مطالعات نقش آپاندیس در ایمنی است، ولی تاکنون اثبات قطعی نداشته است در کل هدف از وجود آپاندیس ناشناخته است و تاکنون نقش اساسی و خاصی به ان منتسب نشده است.

آپاندیسیت

آپاندیس اگر ملتهب  شود در نهایت منفجر می شود و در شکم پخش می شود که بدترین و خطرناک ترین شرایط را به دنبال خواهد داشت که در صورتی که مراجعه به هنگام انجام نشود حتی منجر به مرگ نیز می شود. با این وجود زندگی بدون آپاندیس هیچ عواقبی نخواهد داشت. آپاندیسیت  اغلب بین ۱۰ تا ۳۰ سالگی  دیده می شود. علایم شایع آن عبارت است از درد اطراف شکم، تورم شکم، تب با درجه پایین، حالت تهوع  وکاهش اشتها. آپاندیسیت سبب میوشد تا قسمت راست و پایین شکم درد کند و هرچه التهاب بیشتر شود درد این قسمت افزایش خواهد یافت و شدیدتر می شود.

یکی از علل آپاندیسیت ، انسداد آپاندیس است. آپاندیس  وقتی به دلایل مختلف مسدود می شود منجر به ایجاد ضایعات باکتری می شود و سبب تشکیل چرک و عفونت می شود. اگر  آپاندیسیت  به موقع درمان نشود باید حتما جراحی شود ممکن است آپاندیسیت حاد یا مزمن باشد. در ایالات متحده، یکی از غلل شایع  درد شکمی آپاندیسیت است و پنج درصد از آنها در معرض  آپاندیسیت هستند.

از جمله روش های معاینه برای تشخیص آپاندیسیت آزمایش ادرار، سونوگرافی، ترموگرافی و لاپاروسکوپی است.

با توجه به اندازه و محل قرار گرفتن آپاندیس که نزدیک ارگان‌های دیگرقرار گرفته باشد تشخیص بین اینکه کدام بیماری هست کمی سخت است، از جمله بیماریها عبارتند از:  بیماری‌های شکمی و لگنی و یا شروع درد زایمان در دوران بارداری باشد.  روش های درمان آپاندیسیت آنتی‌بیوتیک و آپاندکتومی است. آپاندکتومی عوارضی مانند عفونت زخم و آبسه است.

علت شیوع آپاندیست

یکی از علل رایج درد شکم است که سریعا باید جراحی شود، در سال  ۲۵۰،۰۰۰ مورد آپاندیس  وجود دارد که نشان می دهد ۱ میلیون بیمار بستری  در روز وجود دارد. شیوع آپاندیسیت از دهه ۱۹۴۰ به صورت پیوسته کاهش یافته است و میزان بروز به آپاندیسیت ۱۰ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر است. آپاندیسیت عموما در ۷٪ از جمعیت ایالات متحده رخ می‌دهد. علت آپاندیسیت در کشورهای آسیایی و آفریقایی به دلیل  رژیم غذایی ساکنان این مناطق  است. اگر فیبر غذا کم باشد میزان ابتلا به اپاندیسیت بیشتر می شود. میزان آپاندیسیت در مردان به اندازه  ۱٫۴ برابر بیشتر از خانم ها است. سن متوسط آپاندکتومی ۲۲ سال است. در سال‌های سالمندی میزان بروز آپاندیسیت کاهش می‌یابد. میانگین سنی که آپاندیسیت در اطفال ۶ الی ۱۰ سال است.

روش تشخيص آپانديسيت

آپاندیسیت می‌تواند شبیه به سایر بیماری‌ها از جمله مشکلات کیسه صفرا، عفونت مثانه یا عفونت ادراری، بیماری کرون، گاستروانتریت، سندرم روده‌ی تحریک‌پذیر (IBS)، یبوست، عفونت روده و مشکلات تخمدان  باشد که در این صورت تشخیص آپاندیسیت از سایر بیماری ها بسیار مشکل است، مگر اینکه علایم معمولی مربوط به آپاندیسیت مشاهده شود که تقریبا نصف افراد هم همین علائم را مشاهده می کنند. اگر علائم آپاندیسیت معمولی نباشد در این صورت  نیاز به آزمایش های بیشتری دارید تا به طور قطع آپاندیسیت تشخیص داده شود برای مثال پزشک با پرسیدن سوالات کلیدی می تواند سریع تر به نتیجه برسد و تشخیص بهتر و دقیق تری بدهد.تشخیص اینکه واقعا بیمار درگیر آپاندیسیت است واقعا چالش برانگیز است.

سوالاتی که به تشخیص آپاندیسیت کمک می کند عبارتند از :

  • از کی درد شکم احساس می کنید؟
  • درد شکم شما به صورت رفت و برگشتی است؟
  • چقدر درد شکم شما شدید است؟
  • درد شکم شما چه موقعی افزایش می یابد؟
  • درد شکم شما چه موقعی تسکین می یابد؟
  • تب دارید؟
  • احساس تهوع دارید؟
  • چه علایم و نشانه‌های دیگری دارید؟

آزمایشاتی که برای تشخیص آپاندیسیت کمک می کنند عبارتند از :

محل درد و التهاب برای تشخیص مورد معاینه قرار می گیرد:قسمتی از شکم که مربوز به آپاندیسیت است برای تشخیص کمی فشار به این قسمت وارد می شود و وقتی فشار ناگهانی رها می شود درد در این ناحیه افزایش یابد و این سبب می شود درد آپاندیسیت بدتر شود.

آزمایش ادرار برای بررسی عفونت :

آزمایش ادرار برای بررسی عفونت مجاری و همچنین وجود سنگ کلیه بررسی می شود، در آزمایش ادرار گلبول قرمز، سفید و باکتری در ادرار تشخیص داده می شود، ادرار اگر غیرطبیعی باشد نشان دهنده التهاب و یا وجود سنگ در کلیه است، در مواقعی که ادرار غیرطبیعی است احتمال آپاندیسیت نیز وجود دارد به دلیل اینکه مثانه و آپاندیس نزدیک به هم هستند. اگر التهاب آپاندیسیت بزرگ باشد به حفره‌ی رحم و مثانه پیش‌روی می کند و سبب ادرار غیر طبیعی می شود. با این وجود بیشتر بیمارانی که مبتلا به آپاندیسیت هستند ادرار طبیعی دارند. محققان می گویند وجود یک پروتئین قابل تشخیص در ادرار نشاندهنده آپاندیسیت است.

آزمایش خون برای بررسی عفونت بدن:

اگر عفونت شما افزایش یابد تعداد گلبول های سفید نیز افزایش خواهد داشت. البته با وجود هر نوع عفونت و یا التهابی گلبول های سفید در بدنتان افزایش می یابد، در نتیجه با ارزیابی تعداد گلبول های سفید هم نمی توان نتیجه گرفت که در معرض آپاندیسیت قرار گرفته اید.

اشعه ایکس از شکم :

تصویربرداری اشعه ایکس شکم به تشخیص قطعه مدفوع سخت شده انسدادی آپاندیس که عامل آپاندیسیت است، کمک می کند. این روش بیشتر روش تشخیص در کودکان است ولی در مواقعی احتمال آپاندیسیت بدون این قطعه مدفوع هم وجود دارد.

سونوگرافی برای تشخیص التهاب آپاندیسیت :

سونوگرافی بهترین روش برای تشخیص اولیه آپاندیسیت است. سونوگرافی یک روش بدون درد و با کمک امواج صوتی تصاویری را  برای شناسایی ارگان‌های داخلی بدن نمایش می دهد. آپاندیس بزرگ و آبسه از طریق سونوگرافی قابل نمایش هستند. در سونوگرافی آپاندیس سالم مشاهده نمی شود ولی مخصوصا در زنان می تواند بسیار مفید باشد زیرا بیماری های مشابه که شامل بیماری التهابی لگنی، تخمدان‌ها، لوله‌های فالوپ و رحم  را رد کند.

باریم انما :

باریم یک آزمایش با تصویربرداری اشعه ایکس است در این آزمایش باریم مایع به داخل روده وارد می‌شود تا کولون پر شود که سبب می شود التهاب در ناحیه آپاندیس و مشکلات روده‌ای مشابه با بیماری آپاندیسیت تشخیص داده شود در این صورت مطمئن خواهیم شد که بیماری کرون هست یا نه.

آزمایش سی تی اسکن :

این روش در بیمارانی که باردار نیستند انجام می شود که در این صورت سی تی اسکن از ناحیه آپاندیس سبب تشخیص آپاندیسیت، آبسه‌ می شود و بیماری هایی که در داخل شکم و لگن هستند وعلایم مشابه با آپاندیسیت دارند را رد می کند.
معاینه‌ی رکتوم در تشخیص آپاندیسیت: در این روش پزشک با پوشیدن دستکش و استفاده از ژل لغزنده رکتوم روده کوچک را بررسی می کند.

انجام لاپاراسکوپی :

در روش لاپاروسکوپی که یک روش جراحی است لوله‌ی کوچک فیبر نوری توسط یک دوربین به داخل شکم وارد می شود که یک سوراخ در شکم ایجاد می کند  در این روش تصاویر مستقیمی از آپاندیس و سایر اعضا نشان داده می شود و در این روش با مشاهده آپاندیسیت می توان از لاپاروسکوپی استفاده کرد ولی اسن روش نیاز به بی‌هوشی عمومی است.

تشخیص آپاندیسیت با بررسی کامل و معاینه ی فیزیکی انجام می شود، در بیماری آپاندیسیت فرد درجه حرارت بالا دارد و درد متوسط و یا شدیدی در سمت راست شکم خود احساس می کند که در هنگام معاینه هم میزان حساسیت بیمار به لمس سمت راست شکم مشاهده می شود. در صورتی که آپاندیس ملتهب شود معده بیمار متورم خواهد شد، آزمایش خاصی برای تشخیص آپاندیسیت وجود ندارد ولی اگر عفونت باکتریایی در آزمایش شمارش خون افراد مشاهده شود از عوامل آپاندیسیت هستند .

اگر زمان برای تشخیص کافی نباشد جراح از  یک لاپاراسکوپی تشخیصی اورژانسی را برای بررسی استفاده می کند. بیشتر افراد آپاندیس طبیعی خود را در طی لاپاراسکوپی تشخیصی از دست می‌دهند، گاهی که تشخیص قطعی نیست پزشک حدود  در برخی موارد که تشخیص قطعی نیست، پزشک حدود ۲۴ ساعت منتظر می ماند  تا علایم بیمار بهبود پیدا کند، تغییر نکند یا بدتر شود.

سوالاتی که می توانید از دکترتان بپرسید:

  • آپاندیسیت دارم؟
  • نیاز به آزمایش‌های بیشتری نیاز دارم؟
  • بیماری دیگری علاوه بر آپاندیسیت دارم؟
  • نیاز به جراحی دارم، چه موقع؟
  • خطرات برداشتن آپاندیس چیست؟
  • چه مدت بعد از جراحی در بیمارستان باید بمانم؟
  • بهبودی پس از جراحی چقدر طول خواهد کشید؟
  • چه مدت بعد از جراحی حالت عادی خواهم داشت؟

بیماری کولیت اولسراتیو در کودکان

بیماری کولیت اولسراتیو در کودکان : درباره بیماری التهابی کولیت اولسراتیو باید بگوییم که تقریبا تشخیص این بیماری در افراد مبتلا در سنین کودکی یا نوجوانی تشخیص صورت می گیرد معمولا در یک چهارم از افراد این تشخیص صورت می گیرد. در سنین ۱۲ سالگی علائم بیشتر ممکن است. این بیماری در کودکان بسیار بیشتر از بزرگسالان دیده شده است حتی در نوجوانان شدت این بیماری بیشتر است. برای مدیریت این بیماری کودکان شرایط بسیار سخت ‌تری را نسبت به بزرگسالان دارند. برای درمان بهتر حمایت اطرافیان و خانواده بسیار مهم است. علت بروز این بیماری در کودکان ممکن است که وجود یک ویروس یا باکتری در روده باشد.

بیماری کولیت اولسراتیو در کودکان

در صورت مواجه این باکتری با سیستم ایمنی بدن کودک باعث بروز یک واکنش التهابی در دیواره روده می شود. برای همین امر کودکانی که مبتلا به کولیت اولسراتیو باشند گاهی دچار مشکلات سیستم ایمنی بدن می شوند.

علایم کولیت اولسراتیو در کودکان

مشهود ترین علایمی که در کودکان مبتلا به کولیت اولسراتیو دیده می شوند عبارتند از:

  • دل درد شدید
  • اسهال خونی مکرر
  • خستگی و بی حالی
  • کاهش وزن سریع
  • از دست دادن اشتها و بی میلی
  • خونریزی از رکتوم
  • از دست دادن مایعات بدن و مواد مغذی
  • کم خونی ناشی از خونریزی شدید

برخی از کودکان نیز این علایم را داشته‌اند:

  • ایجاد زخم‌ های پوستی
  • درد مفاصل
  • التهاب چشم
  • بروز مشکلات کبدی
  • بروز پوکی استخوان
  • بثورات (علائمی مثل جوش زدن)
  • سنگ کلیه

علایم کولیت اولسراتیو ممکن است مانند علایم سایر بیماری‌های شایع کودکان است؛ بنابراین از تشخیص صحیح بیماری فرزندتان نزد متخصص مجرب مطمئن شوید.

کودکان در معرض اختلال رشدی نسبت به هم سن و سالان خود نیز هستند. والدین باید در این مسیر فرزند خود را به مصرف داروهای تجویزی تشویق کنند. کمک والدین در پیشرفت درمان به ایجاد احساس بهتر در کودک، شروع دوباره‌ی رشد و آغاز یک زندگی طبیعی کمک می‌کند. درمان به نوع علایم کودک، سن و سلامت عمومی او همچنین شدت بیماری بستگی دارد. داروها معمولاً درمان اصلی برای کولیت اولسراتیو کودکان هستند و با از بین بردن علایم، ترویج بهبودی بافت‌های آسیب دیده، بهبودی بیماری و پیشگیری از شعله‌وری آن و با به تعویق انداختن یا جلوگیری از نیاز به جراحی به کنترل بیماری و پیشگیری از التهاب گسترده روده کمک می‌کنند. هیچ درمان قطعی برای این بیماری به جزء جراحی روده بزرگ وجود ندارد. با این حال، علایم را می توان با دارو درمانی کاهش داد.

تشخیص کولیت اولسراتیو در کودکان

در مراجعه به پزشک برای تشخیص این بیماری، پزشک در ابتدا از سوابق بیماری کودک سوالاتی را از والدین او می‌پرسد؛ و بعد از آن شروع به معاینه فیزیکی کودک می‌کند. اولین تستی که پزشک از بیمار در خواست می کند انجام آزمایش خون است. تا با بررسی تعداد گلبول ‌های سفید خون کم‌خونی یا افزایش آن را تعیین کند. در بسیاری از مواقع کم خونی می‌تواند یکی از نشانه‌ های وجود التهاب باشد. آزمایش دیگری که باید انجام شود گرفتن نمونه مدفوع است که پزشک این کار را برای کنترل باکتری در دستگاه گوارش کودک در خواست می کند؛ بنابراین والدین کودک باید یک نمونه کوچک از مدفوع کودک خود را جمع آوری کنند و برای تشخیص به آزمایشگاه ارسال کنند.

کولیت اولسراتیو در کودکان

در تشخیص دیگر پزشک برای کودک از روش آندوسکوپی استفاده می کند که این روش آندوسکوپی با یک لوله کوچک انعطاف‌پذیر (آندوسکوپ) انجام می گیرد و با یک لوله که دارای نور و یک لنز دوربین است می‌توان داخل دستگاه گوارش کودک را به راحتی مشاهده کرد. ممکن است تا برای بررسی بیشتر و تشخیص دقیق بیماری در طول ازمایش ممکن است پزشک نمونه ‌های بافتی از دستگاه گوارش کودک را بردارد. کولونو سکوپی هم یک روش مشابه به آندوسکوپی است با این تفاوت که این کار در قسمت روده بزرگ صورت می گیرد. در این روش کودک برای مواردی مثل رشد غیر طبیعی ، بافت ملتهب ، زخم و خونریزی بررسی می شود.

در روش کولونوسکوپی هم ممکن است که از روش نمونه ‌برداری استفاده شود. یک روش هم که عکس برداری از روده کودک است این روش به این شکل صورت می گیرد که با روش تنقیه باریم از تزریق مقعد یک مایع فلزی وارد روده می شود و سپس از این طریق عکس‌ برداری از شکم کودک انجام می شود تا به این ترتیب تنگی ‌ها و انسداد های مسیر روده کودک کاملا مشخص شود.

درمان دارویی کولیت اولسراتیو کودکان

درمان دارویی کولیت اولسراتیو کودکان : در مدیریت بیماری ‌های التهابی روده در کودکان مهم ترین هدفی که پزشک دنبال می کند دست‌یابی به کنترل بالینی و آزمایشگاهی این بیماری به بهترین شکل ممکن است که باید با حداقل عوارض جانبی صورت بگیرد. در بیشتر کودکان که به این بیماری مبتلا شده اند در بسیاری مواقع این کودکان مبتلا به کولیت اولسراتیو (UC) به صورت سرپایی هم درمان می شوند. فقط در صورتی این کودکان ممکن است که بستری شوند که درمان سرپایی ناموفق باشد و یا اینکه زمان ابتلا به بیماری شدید باشد در این صورت برای درمان نیاز به بستری شدن ضروری است.

درمان دارویی کولیت اولسراتیو کودکان

درست است که در بعضی از کودکان بدون رعایت رژیم غذایی هم می شود که علائم این بیماری را کنترل کرد؛ اما در بسیاری از کودکان مصرف برخی مواد غذایی خاص ممکن است که معده کودک را ناراحت ‌کند و برای همین هم پرهیز از انواع غذاها به کاهش علایم کودک می تواند کمک زیادی بکند.

در کودکان مبتلا به کولیت اولسراتیو خفیف دربیشتر مواقع ممکن است که با دارو درمانی، بسیاری از عوامل ضد التهابی را آن ها درمان کرد.

درمان با آمینوسالسیلات‌ هاست در واقع بخش اصلی درمان سرپایی برای درمان ضد التهابی است. در ابتدا اولین درمان دارویی برای درمان کولیت اولسراتیو (UC) داروی سولفاسالازین بوده است که بعد از آن در همین اواخر هم دارو های جدیدی مثل مزالازین، آساکول، پنتاسا، لیالدا برای درمان ضد التهابی معرفی شده اند. درباره این دارو یعنی مزالازین متخصصان بر این باورند که ممکن است تا این دارو نسبت به سولفاسالازین عوارض جانبی کمتری را داشته باشد. تنها قرصی که در کودکان به شکل محدود استفاده می شود قرص ‌آساکول است که این قرص در مصرف باید به طور کامل بلعیده شود.

تنها دارویی که امروزه و با این حال، برای کودکان ۵ ساله یا مسن ‌تر مورد استفاده قرار می گیرد استفاده از داروی ‌آساکول است که این دارو تنها محصول خوراکی است که مورد تأیید است.

طبق گزارش هایی که ارائه شده است درباره این دارو که اثر این دارو در یک مطالعه بین ۸۲ کودک مبتلا به کولیت اولسروز را در سنین ۵ الی ۱۷ و با استفاده از ۲ سطح دوز برای مدت ۶ هفته‌ای کولیت اولسراتیو خفیف تا متوسط و فعال را مورد بررسی قرار دادند. در نتیجه این بررسی چیزی که به دست آمد پس از این که بیماران بر اساس طبقه‌ بندی وزن (۱۷ تا ۳۳ کیلوگرم، ۳۳ تا ۵۴ کیلوگرم و ۵۴ تا ۹۰ کیلوگرم) و به صورت تصادفی برای دریافت یک دوز کم (۱٫۲، ۲٫۰ و ۲٫۴ گرم در روز برای رده وزن مربوطه) یا دوز بالا (۲٫۰، ۳٫۶ و ۴٫۸ گرم در روز) قرار گرفتند؛ و در نهایت طبق نتایج به دست آمده مصرف دوز های بالاتر در درمان بیماری به هیچ وجه مؤثر تر نبود و این روش مورد تأیید قرار نگرفت.

یکی از داروهایی که امروزه از نظر اکثر پزشک ها برای اختلالات گوارشی متعدد بهتر است تا مورد استفاده قرار بگیرد پروبیوتیک ها هستند که می توانند به عنوان درمان بالقوه پیشنهاد شوند. این دارو ها یعنی پروبیوتیک ‌ها از آن جایی که نسبت به سایر دارو های درمانی عوارض دارویی کمتری را برای بیمار دارند و برای همین می‌ توانند که این دارو ها مکمل خوبی در درمان باشند.

از آن جایی که در کودکان مبتلا به کولیت اولسروز عود متوسط تا شدید بیماری پاسخ خوبی به کورتیکو استروئید ها دارد، اما ممکن است تا در صورت مصرف آن در دراز مدت عوارض جانبی متعدد و طولانی مدتی را داشته باشد.

مصرف زیاد کورتیکو استروئید ها باعث می شود تا سبب ایجاد نارسایی رشد خطی در بیمار شود که در حال حاضر این عارضه یک مشکل قابل توجه در بیماران جوان مبتلا به بیماری التهابی روده است. بدترین اتفاقی که ممکن است برای بیمار اتفاق بیفتد در مصرف این دارو ها از آن جایی که باعث پوک شدن استخوان ها می شود از این رو می تواند منجر به فشرده سازی و شکستگی ستون فقرات بیمار شود.

درست است که برخی از بیماران برای کنترل بیماری خود نیاز دارند تا از استروئید استفاده کنند اما عوارض جانبی نامطلوب این دارو تاثیر بدی را بر روی فرد می گذارد. افزایش وزن، آکنه، اضطراب و بی‌قراری و همچنین تغییرات شخصیتی مانند تحریک پذیری یا بی‌ثباتی عاطفی در واقع بسیاری از اثرات بسیار نا مطلوب مصرف کورتیکو استروئید ها است. وقتی که در یک بیمار نشانه ‌هایی از وابستگی به استروئید وجود داشته باشد، در این میان از درمان‌های دیگر محدود کردن و قرار گرفتن در معرض استروئید استفاده می‌شود. ممکن است که در القاء بهبودی زمانی که استروئید‌های خوراکی بی‌اثر هستند، استفاده از کورتیکو استرویید های داخل وریدی (به عنوان مثال، متیل پردنیزولون) مؤثر باشد.

درباره افزایش دوز استروئید ها باید بگوییم که این کار هیچ اثر بخشی را برای بیمار ندارد احتمال افزایش قند خون و فشار خون بالا در استفاده از داروهای استروئیدی با دوز بالا را در بیماران تا حدود زیادی افزایش می‌ دهد.

در بیمارانی که وابسته به استروئید و یا مقاوم به درمان استروئید هستند، استفاده از عوامل سرکوب‌کننده سیستم ایمنی، مثل استفاده از مرکاپتوپورین می تواند بسیار مفید باشد. درباره اثر دهی این دارو ها باید بگوییم که اثردهی این داروها ممکن است که تا ۳ ماه زمان ببرد، اما با این حال باز هم سودمندی آن ‌ها در موارد حاد بیماری به شدت محدود است.

مصرف سیکلوسپورین، تاکرولیموس و اینفیلیکسیماب برای درمان بیماری برق آسا می تواند مفید واقع شود؛ و از آن جایی که داروی سیکلوسپورین درست مثل یک عامل سرکوب‌کننده سیستم ایمنی قوی عمل می کند که در بیشتر اوقات ممکن است تا بیمار را مستعد ابتلا به عفونت ‌های فرصت طلبی مثل سیتومگالوویروس و پنومونی دچار کند؛ و از آن جایی که سیکلوسپورین نفروتوکسیک است و برای همین احتمال نارسایی برگشت ‌ناپذیر کلیه را هم می تواند در پی داشته باشد. در بیشتر مواقع در بیمارانی که دچار صرع هم هستند این دارو یعنی سیکلوسپورین عامل تشدید کننده صرع را افزایش می دهد و در این صورت باعث تسریع تشنج در بیماران به ویژه کسانی که با سطح کلسترول و یا منیزیم کمی دارند باشد.

یکی دیگر از دارو های سرکوب سیستم ایمنی تاکرولیموس است که این دارو به عنوان یک مهارکننده قوی عملکرد لنفوسیت T است، درباره مکانیزم دقیق آن باید گفت که فعلا شناخته نشده است. این دارو یعنی تاکرولیموس مؤفقیت‌ هایی در القاء بهبودی و جلوگیری از کولکتومی در میان بیماران UC را نشان می دهد. در بیمارانی که این نشانه ها سمیت کلیوی ، سرکوب مغز استخوان ، نشانه‌های عصبی در استفاده از تاکرولیموس وجود داشته باشد مصرف می تواند بحث برانگیز باشد. درباره این دارو باید گفت که در صورتی برای درمان مورد استفاده قرار می گیرد که سایر گزینه‌های درمان وجود نداشته باشد.

برای درمان بیماری کولیت اولسراتیو درکودکان در سال ۲۰۱۱ و در ماه سپتامبر استفاده از داروی اینفیلیکسیماب برای درمان UC از طرف سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) تأیید شد؛ و امروزه این دارو در واقع به عنوان یک انفوزیون داخل وریدی به طور معمول در یک رژیم القایی ۲ تزریقی با فاصله بیش از ۲ هفته مورد استفاده قرار می گیرد.

در بیشتر مواقع هم تزریق اینفیلیکسیماب به صورت همزمان با مرکاپتوپورین نیز در میان بیماران پاسخ بهتر داده است. اما در این مورد هم و درباره استفاده همزمان از مرکاپتوپورین و اینفیلیکسیماب بحث برانگیز است و اتفاق نظری به دسا نیامده است.

بیماری کولیت اولسراتیو در دوران بارداری

بیماری کولیت اولسراتیو در دوران بارداری : درباره خطر کولیت اولسراتیو (UC) در زنانی که قصد بارداری را دارند باید بگوییم که این بیماری زنان را از اقدام به بارداری و شروع ایجاد یک خانواده بزرگ‌تر منع نمی‌کند و برای فرد ممانعتی را ایجاد نمی کند. شاید که برخی چالش‌ها را برای فرد ایجاد کند اما با وجود این چالش ها هم بیمار هنوز می‌تواند یک بارداری سالم را تجربه کند. و به این ترتیب بسیاری از خانم هایی که مبتلا به بیماری کولیت اولسراتیو هستند می توانند که یک حاملگی طبیعی را داشته باشند و منتظر تولد یک نوزاد سالم باشند.

کولیت اولسراتیو در دوران بارداری

بنابراین این زنان با زنان هم سن و سال خودشان شانس بارداری یکسانی دارند و هیچ تفاوتی با دیگر زنان هم سن خودشان ندارد. در صورتی کمی سخت می شود که بیمار سابقه‌ ی انجام انواع جراحی را قبلا داشته باشد پس ممکن است کمی سخت‌ تر شود. منظور از جراحی این که برای درمان کولیت اولسروز، جراح کل روده بزرگ را برداشته باشد و به جای ان یک کیسه داخلی برای ذخیره مدفوع ایجاد ‌کند.

با ایجاد بافت اسکار در ناحیه لگن شانس باروری فرد با این اقدام ممکن است که کم شود. در صورت تصمیم به بچه دار شدن در آینده انتخاب بهتر این است که به انجام یک عمل کولکتومی جزئی با یک کیسه در خارج بسنده نمود. انجام این عمل جراحی درست است که شانس باروریرا در فرد تحت تأثیر قرار نمی‌دهد. جراح می‌تواند ادامه‌ی روده را بعد از تولد فرزندتان، برداشته و یک کیسه در داخل تعبیه کند.دست‌یابی به مرحله‌ی بهبودی پیش از باردار شدن در واقع مهم ترین نکته در حفظ شانس باروری کنترل UC است. در صورتی که فرد در دوره ی فعال بیماری باردار شود از ان جایی که احتمال بدتر شدن علایم در دوران بارداری وجود دارد پس شانس بزرگی است که علایم به همان شکل قبلی باقی بماند.

در صورتی که بیمار در دوره شدت بیماری دچار بارداری شود ممکن است که عوارضی مثل تولد زود هنگام و یا وزن کم هنگام تولد فرزند مبتلا شوند. از دیگر عوارض مادری در این دوران کمبود وزن و کاهش مواد مغذی مورد نیاز بدن در بارداری است که احتمال سقط جنین در سه ماهه اول را بالا می‌برد. در این شرایط پزشک متخصص باید قادر باشد تا علائم مادر باردار راکنترل کند تا حد ممکن مادر دچار عوارض احتمالی نشود.

ممکن است تا در طول ۳ ماه اول بارداری، علایم بیماری کولیت اولسروز در مادر جنین بدتر شود. درباره بعضی از داروهایی که برای درمان استفاده می شوند این است که این داروها در درمان بیماری کولیت اولسراتیو در دوران بارداری نیز می‌تواند استفاده شود. بهتر است که درباره تمام داروهایی مصرفی خود با پزشک مشورت کنید تا پزشک از نوع داروی مصرفی شما در این دوران آگاهی داشته باشد. در بیشتر مادرانی که شدت کولیت اولسراتیو شدید است باید در این مورد اشاره داشت که جنین در این افراد بیشتر از عوارض داروهای موجود تحت آسیب می تواند قرار بگیرد.

بیشتر داروها هستند که مصرف آن ها در بارداری هم بسیار خطرناک است و هرگز نباید در دوران بارداری مصرف شوند اما می توان بسته به نظر پزشک و مزیت استفاده از دارو برای یک شخص از ان داراستفاده آن و طبق تجویز پزشک مصرف نمود؛ بنابراین به دستور و صلاح دید پزشک این دارو در دوران بارداری یا شیردهی نیز ممکن است تجویز گردد.

در بیشتر مواقع عامل خطر، افزایش دهنده احتمال ابتلای مادر به بیماری کولیت اولسروز می تواند یک سابقه خانوادگی از این بیماری و ابتلای یکی از اعضای خانواده مانند پدر، مادر، خواهر و یا برادر باشد. در این بیماری بیشترین افراد مبتلا معمولا افرادی با اصل و نسب یهودی اشکنازی هستند که این افراد بیشتر در معرض ابتلا به آن هستند.

علائمی که نشان از ابتلای فرد به بیماری را دارد عبارتند از مواردی که ما در ادامه برای تان بیان می کنیم مادران باردار بهتر است تا در صورت مشاهده هر یک از علایم زیر باید خود را بلافاصله به پزشک معالج خود برسانند. این علایم عبارتند از:

  • مادرانی که تب بدن ان ها بیش از ۱۰۱ درجه فارنهایت (۳۸٫۳ درجه سانتی‌گراد) باشد و یا لرز شدید داشته باشند
  • تپش شدید قلب و احساس سبکی سر
  • کم شدن آب بدن که علائمی مثل دفع ادرار کم و عدم دفع ادرار طی ۱۲ ساعت یا بیشتر
  • داشتن درد شدید در ناحیه شکم و نفخ شکم و یا بدون نفخ
  • داشتن درد و تورم در ناحیه مقعد و تخلیه چرک از ناحیه اطراف مقعد و یا
  • داشتن حالت تهوع و استفراغ‌های مکرر
  • بی‌اختیاری مدفوع یا گاز

بروز این علایم، در دوران بارداری برای مادران باردار این را نشان می دهد که متاسفانه بیماری کولیت اولسراتیو در این دوران به طور قابل توجهی بدتر شده است. در بعضی از مواقع ممکن است که این علایم نشانه‌ای از مگا کولون سمی باشد که این با علائم سریعا فرد نیاز به درمان اورژانسی دارد. در صورت ایجاد هر گونه تغییر در علایم بیماری شما موظف هستید تا به پزشک متخصص تان موضوع را اطلاع دهید تا به این شکل سلامت مادر و جنین به خطر نیفتد. علائمی که به وجود می آید از دست دادن وزن و اسهال پایدار بیش از دو هفته است. بیماران مبتلا به کولیت الستراتیو در دوران درمان و حتی پس از کنترل بیماری هم باید جلسات ویزیت را پیگیری کنند.

بهتر است تا قبل از اقدام به بارداری و به محض این که شما شروع به فکر کردن در مورد باردار شدن را داشته باشید نزد پزشک خودتان و همچنین متخصص زنان و زایمان خود ویزیت شوید و از ان ها درباره بارداری تان مشاوره بگیرید بدون شک صحبت با آنها در مورد چگونگی و مراقبت شما برای یک بارداری سالم بسیار کمک می کند. از ان جایی که ممکن است تا به خاطر مصرف برخی داروهای بیولوژیکی سیستم ایمنی بدن مادر ضعیف شود و همین امر باعث می شود تا جنین در معرض انواع ویروس‌ها قرار گرفته شود؛ و برای اینکه استفاده از ترکیبات بیولوژیک در طول سه ماه اول حاملگی خطر چندانی ندارد و پزشک بیشتر مواقع مصرف دارو را حتی در زنان شیرده نیز تجویز می کند. استفاده از دو داروی متوتروکسات و تالیدومید که برای کنترل بیماری کولیت اولسراتیو تجویز می شود و این دارو ها به علت نقص‌های هنگام تولد باید حداقل ۳ ماه قبل از برنامه‌ ریزی برای اقدام به بارداری به داروهای دیگر بی‌خطر در بارداری تبدیل شوند زیرا بیمار نمی تواند از این داروها استفاده کند.

مصرف متوتروکسات در دوران بارداری تاثیر خیلی بدی را بر روی جنین و نوزادانی که از شیر مادر تغذیه می‌کنند می گذارد و در واقع این دارو برای جنین نوعی سم محسوب می‌شود.

درست است که مصرف داروها برای جنین خطرناک است ولی با این حال توقف درمان نیز اصلاً به نفع مادر و جنین نیست پزشک برای این دوران از داروهالی کم‌خطرتر استفاده می کند. آمینوسالیسیلات ‌ها و بسیاری از داروهای مورد استفاده برای درمان علایم و نشانه‌های UC که این داروها ‌خطر کمی را برای زنان باردار و شیرده دارد. پزشکان از داروهای کورتیکواستروئیدها هم مثل پردنیزولون روش درمانی کم خطر برای زنان باردار و شیرده هستند نیز استفاده می کنند. بسیاری از داروهای تقویت کننده سیستم ایمنی و داروهای سرکوب کننده ایمنی در دوران بارداری برای فرد کم خطر هستند.

رژیم غذایی و مکمل‌های ویتامینی مطلوب در زنان باردار مبتلا به کولیت اولسراتیو

بهتر است که استفاده از مکمل‌ها و ویتامین‌های مخصوص این دوران را خانم های باردار در طول مدت بارداری و قبل از بارداری و درر اقدام به ان به طور مناسب مصرف کنند. در بیشتر افراد ممکن است که مصرف آهن باعث شود تا تاثیر بدی روی سیستم بدن فرد بگذارد؛ و ممکن است تا در این صورت پزشک مصرف سایر فرمولاسیون‌ها را به بیمار توصیه کند. در بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو باید سطح آهن بدن به صورت مداوم و منظم مورد بررسی قرار بگیرد از این جهت که ممکن است که بسیاری از خانم ها دچار کم خونی شدید شوند.

در صورتی که فرد برای درمان کم خونی نیاز به استفاده از اسید فولیک اضافی داشته باشد تا با این کار از نقایص مادرزادی در کولیت اولسراتیو پیشگیری کنند. بیمارانی که از داروی سولفاسالازین برای درمان استفاده می کنند. ممکن است که مصرف این دارو در جذب اسید فولیک اختلال ایجاد کند و جذب آن را تا حدود زیادی کاهش دهد. در بیشتر بیمارانی که از داروهای کولیت اولسراتیو برای درمان مصرف می کنند معمولا خطر نقص نوزادان در هنگام تولد بیش از خود بیماری به سبب افزایش مصرف است. از آن جایی که بیماری کولیت اولسراتیو یک بیماری ارثی است و جنینی که در شکم مادر است به احتمال ۲ تا ۵ درصد امکان ابتلای کودک به بیماری کولیت اولسراتیو وجود دارد. در صورتی که پدر و مادر هر دو دچار بیماری التهابی باشند امکان ابتلای جنین تا حدود ۳۰ درصد افزایش می‌یابد.

بیشتر بخوانید : بیماری های گوارشی

از آن جایی که مادران در دوران برای جلوگیری از تشدید تورم روده حتما باید از مصرف این غذاها اجتناب کنند پس بهتر است تا در کنترل بهتر بیماری از غذاهای چرب، سرخ شده، حاوی قند بالا و غذاهای تند دوری نمود و مصرف آجیل، ذرت بو داده پرهیز کنند. بدن ممکن است به خاطر مشکل اسهال که دچار شده است دچار کم آبی شود برای همین بهتر است تا میزان آب مصرفی بدن را افزایش داد. از مصرف وعده های غذایی پر حجم کاملا خودداری کنید و بنا بر توصیه متخصصان بهتر است تا از وعده های کوچک تر استفاده کرد پس مصرف پنج یا شش وعده غذایی کوچک در روز بهتر از سه وعده‌ی غذایی پر حجم در این دوران است. بیشتر افرادی که در دوران بارداری دچار حالت تهوع و سوزش سر دل می شوند با این شیوه‌ی تغذیه در این دوران می توانند تا حدودی این علائم را کنترل کنند.

درست است که سبزیجات تازه و مخصوصا انواع میوه ها برای سلامت مادر و جنین بسیار مفید است اما متاسفانه مصرف این موارد می تواند تاثیر بدی برای بیمار داشته باشد و باعث تشدید کولیت اولسروز در بیمار می شود، برای جلوگیری از این حالت بهتر است که از انواع بخارپز یا سبزیجات پخت جای میوه و سبزیجات خام استفاده کنید؛ و در مصرف آن ها زیاده روی نکنید و مصرف این مواد را در حد تعادل نگه دارید.

بهتر است که استفاده از میوه هایی که سرشار از آنتی اکسیدان هستند را فراموش نکرد. میوه هایی مثل زغال اخته، گیلاس، گوجه فرنگی، کدو و فلفل

از آن جایی که بیشتر افراد ممکن است که در هضم شیر دچار مشکل شوند یعنی در واقع قند موجود در شیر را نتوانند هضم کنند این قند شیر همان لاکتوز است. بیماری التهابی روده ربطی به این مورد ندارد. درست است که ربطی به هم ندارند تشابه زیادی میان علایم عدم تحمل لاکتوز و بیماری التهابی روده وجود دارد که این ممکن است تست قطع شیر در دوران بارداری را برای تشخیص آن با مشکل روبه رو کند.

نیاز مادر در بارداری برای تامین کلسیم بسیار است از این رو پزشک مواد غذایی جایگزین آن را در این دوران برای انجام تست خود و جبران کمبود کلسیم توصیه می‌کند؛

مواد غذایی  کلسیم دار عبارتند از:

  • استفاده از ماست و یا پنیر که این لبنیات ها دارای قابلیت هضم بهتری هستند.
  • آب میوه ها و نوشیدنی ‌های دیگر، استفاده از حبوبات
  • مصرف نان های سالم
  • مصرف کلسیم اضافه
  • سویا، نخود سیاه یا ماهی کنسرو شده با استخوان (مانند ساردین یا ماهی قزل آلا)
  • استفاده از شیر بدون لاکتوز یا غنی شده از کلسیم مانند شیر سویا
  • مصرف قرص یا قطره لاکتاز که این بسیار به هضم لاکتوز کمک کننده است
  • مصرف چربی ‌های سالم ماهی

یکی از راه های دریافت اسید های چرب امگا ۳ استفاده از ماهی است که این روش یک راه بسیار خوب برای به دست آوردن امگا ۳ است. مصرف امگا ۳ به ساخت مغز و چشم کودک بسیار کمک می‌کند؛ و باعث قطع یا عود علائم UC می شود. بعضی از غذا های دریایی هستند که در آن ها مقداری جیوه وجود دارد بهتر است تا در زمان حاملگی از انواع ماهی‌ های مانند میگو، ماهی آزاد و گربه ماهی که جیوه کمتری را دارند تا ۱۲ اونس در هفته مصرف نمود؛ و جانوران دریایی مثل کوسه، شمشیر ماهی و شاه ماهی خال مخالی به دلیل داشتن جیوه فراوان در این دوران ممنوع هستند.

بیماری کولیت اولسراتیو

کولیت اولسراتیو چیست؟ : درباره شیوع این بیماری در کشور انگلستان طبق آمار هایی که به دست امده نشان می دهند که از هر ۴۲۰ نفری که در انگلستان زندگی می‌کنند ۱ نفر از این افراد ، مبتلا به کولیت اولسراتیو یا کولیت اولسروز هستند. تعداد افرادی که در این کشور به این بیماری دچار شده اند به حدود ۱۴۶۰۰۰ نفر می‌رسد ؛ اما این بیماری در در ایالات متحده در حدود ۱ میلیون نفر را گزارش کرده اند.

بیماری کولیت اولسراتیو

در کشور امریکا شیوع این بیماری بسیار بالا است و طبق نتایجی که از گزارش ها مشخص است میزان شیوع کولیت اولسراتیو در امریکا ۳۵ الی ۱۰۰ مورد در هر صد هزار نفر است؛ و متاسفانه این وضعیت بیماری در هر سنی از کودکی تا مراحل بعدی زندگی بر روی فرد ایجاد می شود. تشخیص این بیماری بیشتر در افراد ۱۵ تا ۲۵ و ۵۵ تا ۶۵ ساله صورت می گیرد؛ و وجود کولیت اولسراتیو در سنین کمتر از ۱۰ سال معمولا بسیار غیر معمول است. کودکانی که تحت تاثیر این بیماری قرار می گیرند دو کودک از هر صد هزار کودک هستند.

بیشتر بخوانید : بیماری های روده

معمولا این بیماری، در ۲۰ الی ۲۵ درصد از تمام موارد کولیت اولسراتیو به وجود می اید و بیشتر در افراد ۲۰ ساله یا جوان‌تر رخ می‌دهد. محققان در یک تحقیق به این نکته رسیدند که میزان شیوع کولیت اولسراتیو در افراد سفید اروپایی تبار (به ویژه کسانی که از تبار اشکنازی جوامع یهودی هستند) نسبت به مردم سیاه و سفید بیشتر‌ است. وجود این بیماری در افرادی از زمینه‌ های آسیایی معمولا نادر است.

این بیماری بیشتر در میان افرادی که نیم کره غربی و شمالی هستند بسیار شایع ‌تر است؛ و برای همین علت احتمال بروز آن در آسیا و شرق دور بسیار کم است. به نظر می‌ رسد. شاید سوالی که ممکن است دراین بیماری پیش بیاید این باشد که ایا تعداد مردان با زنان در ابتلا به بیماری برابر است در جواب این سوال باید بگوییم که بله زیرا هم مردان و هم زنان به طور مساوی به کولیت اولسروز مبتلا می ‌شوند؛ و شایع ترین مکان های وجود این بیماری در مناطق شهری و در کشورهای توسعه‌یافته است ، اما امروزه محققان به این نتیجه رسیده اند که در کشور های در حال توسعه هم آغاز افزایش شیوع این بیماری در حال افزایش است.

در صورتی که این بیماری در فرد تشخیص داده شود ممکن است که فرد درک نا مشخصی را در مورد این بیماری داشته باشد. پس علی‌رغم تأثیر بالقوه آن بر زندگی می تواند بسیار مشکل ساز باشد. ما در این مقاله به بررسی بسیاری از سؤالات رایج شما در مورد کولیت اولسروز می پردازیم. شما با مطالعه این مقاله می توانید به طور حتم اطلاعات بیشتری را در مورد این بیماری کولیت به دست آورید.

درباره این بیماری باید بگوییم که این بیماری یعنی کولیت اولسروز (UC) همراه با بیماری کرون یکی از ۲ نوع عمده بیماری ‌های التهابی در روده (IBD) هستند؛ اما این بیماری بر خلاف بیماری کرون که می‌تواند تاثیر زیادی بر هر بخشی از دستگاه گوارش بگذارد، UC تنها می تواند روده بزرگ را درگیر کند.

در برابر بیماری کرون کولیت زخمی ۳ برابر بیشتر شایع است. درباره این بیماری محققان می گویند که این بیماری یعنی کولیت اولسراتیو که در آن کولون و رکتوم بسیار ملتهب می‌شوند و این بیماری یک بیماری طولانی مدت است؛ زیرا که در این بیماری محل درگیری درست در لایه‌های مخاط و زیر مخاطی روده بزرگ و راست روده ـ قسمت پایانی روده مجاور مقعد که در آن مدفوع ذخیره می‌شود است.

پس از به وجود آمدن زخم که معمولا یک زخم کوچک است این زخم کوچک در پوشش روده بزرگ گسترش پیدا می کند و می تواند باعث خونریزی و ایجاد عفونت و چرک شود. معمولا محل شروع و اغاز التهاب از قسمت راست روده و کولون پایین شروع می ‌شود و فقط شامل این قسمت نمی باشد زیرا که بسیار ممکن است تا تمام روده بزرگ را نیز تحت تأثیر خود قرار بدهد.

اصطلاح پروکتیت زمانی صورت می گیرد که UC فقط رکتوم را درگیر کند، آن را به نام پروکتیت می گویند و در صورتی که بیشترین بخش روده بزرگ را تحت تأثیر خود قرار دهد به نام کولیت شناخته می‌شود. این بیماری یک بیماری بسیار مزمن است. از این جهت به اولستراتیو مزمن می گویند که این بیماری در زمانی که فرد سلامت کامل و احساس بهبودی را دارد در فرد بیماری وجود دارد و جالب است که به حالت خاموش و بدون علامت به سر می‌برد و هنگامی که علایم بروز در فرد به وجود بیاید بیماری فعال‌تر خواهد شد. در واقع این بیماری سبب وجود التهاب مزمن در قسمت روده بزرگ می شود. درباره روده بزرگ باید بگوییم که روده بزرگ بخشی از دستگاه گوارش است که در آن آب از مواد هضم نشده جدا می‌شود و مواد زائد باقی‌مانده درون آن ذخیره می‌شود.

پس روده بزرگ محل ذخیره سازی مواد زائد است. در بیمارانی که مبتلا به کولیت اولسراتیو هستند درد شکم، اسهال و خونریزی از رکتوم علائمی است که از بروز زخم و التهاب پوشش داخلی روده بزرگ است.

انواع و درجات بیماری کولیک اولسراتیو

درباره ی بیماری کولیت اولسراتیو باید بگوییم که این بیماری درجات و انواع مختلفی را دارد؛ و شدت و علائم آن در دوره‌ های مختلف زمانی ممکن است که دچار تغییر شود.

مثلا ممکن است که علائم بیماری در یک دوره زمانی در فرد بسیار کم شود و حتی بیماری کاملا در بدن فرد ناپدید و غیر فعال شود که پزشکان این حالت را دوره ی خاموشی بیماری می گویند ممکن است که علائم در دوره های بعد دوباره اوج بگیرد وبیماری با شدت گرفتن علایم دوباره در بدن فرد شعله ‌ور شود.

با توجه به نشانه‌ های فرد و تعداد اجابت مزاج روزانه بیمار شدت بیماری کولیت اولسراتیو را می توان از خفیف تا شدید درجه‌بندی کرد:

  1. در درجه خفیف : بروز خونریزی در راست روده، تعداد دفع مزاج در روز کمتر از ۴ حرکت و بروز دل پیچه‌های خفیف در فرد
  2. در درجه متوسط : مثل درجه خفیف خونریزی در راست روده صورت می گیرد. حرکت مزاج بیشتر از ۴ بار در روز، ایجاد درد متوسط شکمی، داشتن تب خفیف، بروز کم‌خونی محدود در فرد
  3. در درجه شدید : در این مورد هم بروز خونریزی در راست روده، بیش از ۴ حرکت روده در هر روز و کاهش آلبومین و بروز یک بیماری سیستمیک، درد شدید شکمی زیاد، بروز کم آبی در بدن ، باعث تب شدید ، کاهش وزن بسیار سریع

انواع کولیت اولسراتیو با توجه به محل و وسعت التهاب به چند نوع طبقه‌بندی می‌شود که این مناطق عبارتند از:

  • التهاب محدود به ناحیه رکتوم در پروکتیت اولسراتیو است. در افرادی که به این بیماری مبتلا هستند با پروکتیت اولسراتیو خفیف، امکان دارد تا تنها علامت خونریزی متناوب از رکتوم باشد؛ و در بیمارانی که رکتوم آن ها التهاب شدید‌تری را دارد ممکن است که این بیماران علاوه بر خونریزی خفیف ، درد رکتوم ، فوریت دفع مدفوع (احساس ناگهانی نیاز به اجابت مزاج و نیاز به عجله در رساندن خود به سرویس بهداشتی به سبب ترس از نشت مدفوع) را تجربه کنند.
  • درباره پروكتو سيگموئيديت که باعث بروز التهاب درر راست روده و کولون سیگموئید (قسمت کوتاهی از محل به هم پیوستگی روده بزرگ به مقعد) می شود؛ و علائم آن علائمی مثل خونریزی از رکتوم، فوریت دفع مدفوع و زورپیچ است. اسهال خونی و گرفتگی عضلات هم ممکن است در بسیاری از بیماران مبتلا به پروكتو سيگمو ئيديت دیده شود.
  • کولیت سمت چپ این التهاب که شروع ان از راست روده است و این التهاب در واقع تا سمت چپ روده بزرگ (کولون سیگموئید و قسمت نزولی روده بزرگ) ادامه پیدا می کند. اسهال خونی، درد شکمی، کاهش وزن و درد سمت چپ شکم از مهم ترین علائم کولیت سمت چپ است.
  • پانکولیت یا کولیت جهانی این مورد که اشاره به تورم مؤثر را بر کل قسمت روده بزرگ (کولون راست، سمت چپ روده بزرگ، کولون عرضی و مقعد) دارد. اسهال خونی، درد شکم و گرفتگی عضلات، کاهش وزن، خستگی، تب و عرق شبانه از مهم ترین علائم پانکولیت است. در بسیاری از بیماران ممکن است که بیماری فرد دارای درجات پایین التهاب و علائم خفیف باشند که در این صورت به آسانی به داروها پاسخ مثبت می‌دهند. معمولا بیماران مبتلا به بیماری شدید پانکولیت از سایر موارد بیشتر رنج می برند و این افراد از کسانی که با اشکال محدودتری از کولیت اولسراتیو درگیرند، سخت‌تر به درمان پاسخ می‌دهند.
  • کولیت برق‌آسا یا بدخیم، شکل شدید و شاید بتوان گفت که نادر پانکولیت است. بیماران مبتلا به کولیت برق‌آسا شدیدترین حالت بیماری را مثل کم شدن آب بدن، درد شدید شکم، اسهال طولانی همراه با خونریزی شدید را دارند. بیماران دارای کولیک بدخیم معمولا در معرض خطر ابتلا به مگا کولون سمی (اتساع روده بزرگ به دلیل التهاب شدید) ویا در معرض پارگی کولون (سوراخ) قرار دارند. معمولا این دسته از بیماران که به کولیت برق‌آسا و مگاکولون سمی دچار هستند برای درمان از داروهای داخل وریدی قوی در بیمارستان درمان می‌شوند. در صورتی جراحی برای برداشتن روده بزرگ بیمار و برای جلوگیری از پارگی کولون ضروری می شود که درمان دارویی برای درمان نتیجه بخش نبوده باشد.

در کولیت اولسراتیو محل و شدت التهاب روده بزرگ به طور کلی در یک بیمار در طول زمان ثابت باقی می‌ماند؛ بنابراین، زمانی التهاب در رکتوم محدود باقی می‌ماند؛ که بیماری دچار عود پروکتیت اولسراتیو می‌شود، با این وجود، باز هم تعداد کمی از بیماران (کمتر از ۱۰ درصد) با پروکتیت اولسراتیو یا پروكتوسيگموئيديت بعد از عود بیماری با شکل گسترده‌تری از کولیت مواجه می‌شوند؛ بنابراین، ممکن است که بیمارانی که در ابتدا فقط به پروکتیت اولسراتیو مبتلا شده باشند، می توانند بعد از کولیت سمت چپ و یا حتی پانکولیت به گسترش بیماری نیز دچار شوند.

علایم بیماری ایسکمی روده چیست؟

علایم بیماری ایسکمی روده چیست؟ : نشانه های ایسکمی روده به دو صورت حاد و مزمن بروز می کند. وضعیت افراد مبتلا به ایسکمی روده مختلف است، بنابراین با یک مورد از علایم و نشانه‌ها به تنهایی نمی توان تصمیم گرفت که فرد دچار ایسکمی روده است، برخی از الگوهای شناخته شده برای تشخیص ایسکمی روده وجود دارد.

درمان ایسکمی معده

درمان ایسکمی معده

علائم ایسکمی حاد روده :

  • درد ناگهانی شکم که امکان دارد خفیف و یا شدید می تواند باشد
  • نیاز به اجابت مزاج
  • حرکات روده‌ای مکرر
  • حساسیت یا بی‌حسی شکم
  • وجود خون در مدفوع
  • احساس تهوع و استفراغ
  • تب
  • سردرگمی روانی در افراد مسن

نشانه های ایسکمی مزمن

  • مشکل گرفتگی شکم که معمولاً در ساعات اول پس از خوردن غذا ایجاد می شودو یک تا سه ساعت طول می‌کشد.
  • درد شکم که به صورت مداوم در طول هفته‌ها یا ماه‌ها ایجاد می شود و به مرور بدتر می‌شود.
  • ترس از خوردن غذا به علت درد بعد آن
  • کاهش وزن به صورت ناخواسته
  • اسهال
  • ایجاد تهوع و استفراغ

از جمله شايعترين نوع ايسکمی روده‌ای ، می توان به ايسکمي کولون اشاره کرد. ایسکمی کولون اغلب به صورت ناگهانی با درد کمر شروع می شود همچنین سمت چپ شکم درد می کند و تمایل به دفع مدفوع فوری وجود دارد و یکی دیگر از نشانه ها بیرون آمد خون قرمز یا قرمز روشن با مدفوع در طول ۲۴ ساعت است. در بعضی از بیماران که مبتلا به ایسکمی کولون هستند در سمت راست روده درد شدید احساس می شود و همچنین درد ملایم کمر و شکم بدون خونریزی مقعدی بروز می‌کند.

درصد زیادی از بیماران مبتلا به ایسکمی کولون بهبود می‌یابند. درصد کمی از بیماران نیز دچار تنگی یا گانگرین خواهند شد. بیمارانی که مبتلا به ایسکمی کولون از نوع سمت راست روده‌ی بزرگ هستند، خطرناک تر هست و نیاز به جراحی در این بیماران بیشتر احساس می شود و میزان مرگ و میر نسبت به افراد دیگر که مبتلا به ایسکمی سایر قسمت‌های کولون هستند به نسبت بالاتر است.

بیشتر بیمارانی که مبتلا به ایسکمی حاد روده‌ی کوچک هستند درد شدید و ناگهانی در شکم خود احساس می کنند. در اوایل دوره بیماری شکم فرد مبتلا معمولاً نرم و صاف هست و حساس به لمس نیست. بیشتر بیمارانی که مبتلا به ایسکمی روده‌ی کوچک هستند دچار اسهال یا خونریزی رکتال نمی شوند. دردهای دوره‌ای این بیماری به آرامی گسترش می یابد و معمولاً زمانی درد ایجاد می شود که ایسکمی روده‌ی کوچک که به علت انسداد شریانی و ترومبوز هست. در برخی موارد درد شکم به طور خاص بعد از خوردن غذا در هفته‌ها تا ماه‌ها قبل از ترومبوز حاد ایجاد می شود.

بیشتر بخوانید : بیماری های گوارشی

بیمارانی که مبتلا به ایسکمی حاد روده‌ی کوچک هستند که از ترومبوز وریدی رنج می برند درد شکمی را احساس می کنند. درد ایسکمی حاد روده کوچک بیشتر متغیر است و اغلب کمتر از ترومبوز شریانی است. علایم دیگر ایسکمی حاد روده‌ی کوچک عبارتند از تهوع، استفراغ و اسهال ه که مراه با خون یا بدون آن بروز می کند. این بیماران اغلب قبل از وقایع ناگهانی علایم ظریفتر و کمتری دارند. اغلب بیمارانی که مبتلا به ترومبوز وریدی هستند در گذشته مشکلاتی از جمله لخته شدن خون را تجربه می کردند که به دلیل مشکلات لخته شدن خون خانوادگی یا بیماری‌هایی مانند سرطان، بیماری التهابی روده (IBD) یا لوپوس بروز می کرده در برخی افراد مصرف داروهایی سبب افزایش لختگی می شود مانند قرص ضد بارداری.

ایسکمی حاد روده‌ی کوچک که به علت اسپاسم عروق خونی توسط سایر بیماری‌ ها ایجاد می شود فردی که دچار ایسکمی حاد روده ی کوچک است مبتلا به نارسایی قلبی، فشارخون پایین، حمله قلبی یا آریتمی قلبی و ضربان قلب نامنظم هستند. فرد مبتلا دچار درد شکمی هست و خونریزی از رکتوم دارد.

ایسکمی مزمن روده‌ی کوچک یا همان آنژین روده‌ای به مدت ۱۰ تا ۳۰ دقیقه بعد از غذا خوردن درد ناخوشایندی در شکم تجربه می کنند. درد شکم بعد از خوردن غذا به قدری زیاد می شود که بیمار از خوردن غذا بترسد و همین سبب می شود که میزان وعده غذایی را کاهش دهد که در این صورت کمتر غدا می خورند و دچار کاهش وزن می شوند. این بیماری مانند سایر اختلالات ایسکمیک روده در طول مدت زمان طولانی به طور پیوسته شدید می‌شود.

درصورتی که درد ناگهانی و شدید شکم ایجاد شود حتما باید مراقبت‌های پزشکی فوری انجام شود. درد شدید به صورتی است که فرد در حالت نشسته و آسوده نمی تواند بنشیند این مورد یک اورژانس پزشکی هست که باید به سرعت پیگیری و بررسی شود.

علت بیماری ایسکمی روده چیست

علت بیماری ایسکمی روده چیست؟ :  دستگاه گوارش تشکیل شده از سیستم پیچیده‌ای است که یک لوله‌ی طویل را تشکیل می‌دهد. هر قسمتی از روده‌ وظایف متفاوتی دارد که مهمترین وظیفه روده این است که مواد مغذی جذب کند و مواد زائد بدن به شکل مدفوع خارج شود. این فعالیت‌ها نیاز به اکسیژن و دیگر مواد حیاتی دارند که توسط شبکه وسیعی از عروق خونی یعنی شریان‌ها و رگ‌ها منتقل می‌شود و بوسیله روده دریافت می‌گردند. وقتی که جریان خون روده کاهش ‌یابد، منابعی که برای نگهداری روده لازم هست از کارکرد طبیعی روده جلوگیری می کند.

علت بیماری ایسکمی روده

در زمانی که ایسکمی روده‌ای ایجاد می شود، جریان خون توسط شریان‌های اصلی که خون را به روده منتقل می‌کنند، متوقف می شود. این بیماری علایم بالقوه ای مانند انسداد در عروق به علت لخته شدن خون دارند که سبب محدود شدن شریان به دلیل تجمع کردن چربی و کلسترول می شود. انسداد رگ ها نیز یکی دیگر از مشکلات است که کمتر رایج است.

برخی علل دیگر برای ایسکمی و نارسایی خونی روده عبارت‌اند از:

  • فتق در صورتی ایجاد می شود که روده به سمت جای نامناسب و اشتباهی حرکت کند یا از هم باز شود، که سبب قطع شدن جریان خون می شود.
  • چسبندگی روده در بافت اسکار و یا محل قبلی جراحی اتفاق می افتد که در صورت عدم درمان جریان خون ناحیه از دست می رود.
  • آمبولی یا همان لخته شدن خون سبب می شود یکی از شریان‌های تأمین کننده روده مسدود گردد. افرادی که دچار حمله قلبی می شوند و آریتمی مثل فیبریلاسیون دهلیزی تجربه می کنند، در معرض خطر و مشکل قرار دارند.
  • افزایش کلسترول سبب می شود شریان‌هایی که خون را به روده منتقل می‌کنند به دلیل افزایش کلسترول تنگ شوند وقتی که این اتفاق در شریان‌های قلبی ایجاد می شود سبب حمله قلبی می‌شود و وقتی در شریان‌های روده اتفاق می‌افتد، سبب ایسکمی روده می‌شود.
  • در صورت خونریزی عروق دور از روده، عروق بوسیله لخته‌های خون مسدود می شوند که سبب توقف خون در روده می شود. این مشکلات در افرادی که مبتلا به بیماری هایی مانند بیماری کبدی، سرطان یا اختلالات انعقادی هستند بیشتر است.
  • فشار خون پایین در بیمارانی که دچار تنگی شرایین روده هستند سبب قطع جریان خون روده می شود. این مشکل اغلب در افرادی اتفاق می افتد که سایر مشکلات جدی پزشکی دارند.

با این حال علل بیماری ایسکمی روده هر چه که باشد یا کاهش جریان خون به دستگاه گوارش به هر علتی که رخ دهد، باعث ضعف سلول‌ها و در نهایت از بین رفتن آن‌ها می‌شود. اگر آسیب شدید باشد حتی عفونت، گانگرن و در نهایت سوراخ شدگی دیواره روده نیز رخ می‌دهد. ایسکمی روده‌ای در صورت عدم درمان می‌تواند مرگبار باشد. نوع و پیش‌آگهی آسیب ‌های ایسکمیک می‌تواند به شدت متفاوت باشد و بستگی به علت آسیب نیازمند درمان مختلف باشد.

بیشتر بخوانید :بیماری های روده

عوارض بیماری ایسکمی روده چیست؟

اگر پیگیری و درمان در زمان مناسب انجام نشود عوارض جبران ناپذیری خواهد داشتکه عبارتند از:

  • برخی افراد مقدار زیادی از بافت‌ روده خود را از دست می دهند که سبب می شود بدن مواد مغذی را جذب نکند و فرد دچارسوء‌تغذیه شود.
  • بیشتر افراد مبتلا به تب و عفونت خون یا همان سپسیس می شوند.
  • درصورتی که جریان خون به صورت کامل مسدود شود، بافت روده می میرد. آسیب یا مرگ در بافت روده نیاز به کولوستومی یا ایلئواستومی موقت یا دائمی دارد.
  • در برخی موارد دیواره روده سوراخ می شود که در این صورت محتویات روده به حفره شکمی نفوذ می کند که سبب عفونت شدید یا همان پریتونیت می‌شود.
  • روده‌های مبتلا به ایسکمی می توانند بهبود یابند ولی در طی بهبودی در بدن بافت زخمی ایجاد می شود که سبب تنگی و متورم شدن بافت زخم می شود.

بیماری ایسکمی روده‌ بسیار خطرناک و جدی است که اگر سریعا اقدام به درمان نشود حتی منجر به مرگ بیمار می شود. نتیجه این بیماری بسیار به علت این بیماری بستگی دارد. درصورتی که رژیم غذایی مناسب رعایت شود و از مصرف سیگار خودداری شود در این صورت این بیماری کمتر پیشرفت می کند. برای درمان این بیماری درمان سریع فتق و کنترل عوامل خطر مانند آریتمی قلب، فشار خون بالا و کلسترول نیز می‌تواند مؤثر واقع شود، برای کاهش مشکلات و دستیابی به نتیجه بهتر باید درمان سریعتر انجام شود.

ابتلا به بیماری ایسکمی روده در چه سنینی رایج تر است؟

افراد بالای ۵۰ سال بیشترین حساسیت به بیماری ایسکمی روده دارند. اما برخی عوامل و بیماری ها به خصوص بیماری‌های قلبی سبب پیشرفت این بیماری می شود.

عوامل خطر بیماری ايسكمي روده عبارتند از:

  • ذخایر چربی در شریان‌ها یعنی آترواسکلروز تجمع می یابد که سبب ابتلا به بیماری‌های دیگر مثل کاهش جریان خون به قلب یعنی بیماری عروق کرونرو کاهش جریان خون به پاها یعنی بیماری عروق محیطی یا شریان‌های مغزی مانند بیماری شریان کاروتید و احتمال ابتلا به ایسکمی را به خصوص بعد از ۵۰ سالگی افزایش می‌دهد. از طرفی عواملی همچون فشار خون بالا، استعمال سیگار، دیابت یا کلسترول بالا سبب افزایش خطر ابتلا به بیماری آترواسکلروز می‌شود.
  • در صورتی که فشار خون بیش از حد بالا و یا بیش از حد کم باشد ابتلا به بیماری ایسکمی روده را افزایش می‌دهد.
  • خطر ابتلا به بیماری ایسکمی روده در صورتی که نارسایی احتقانی قلب وجود داشته باشد و یا ضربان قلب نامنظم باشد سبب افزایش فیبریلاسیون دهلیزی می شود.
  • مصرف برخی داروها مانند قرص‌های ضد بارداری و داروهایی که سبب تنگی عروق خونی می شود مانند داروی آلرژی و داروهای میگرنی سبب افزایش خطر ابتلا به ایسکمی روده می شوند.

بیماری‌ها و شرایطی ایجاد می شود که سبب افزایش خطر لخته شدن خون می‌شوند و این شرایط خطر ابتلا به ایسکمی روده را افزایش می‌دهند.بیماری هایی همچون آنمی، کم خونی داسی شکل و سندرم ضد فسفولیپید از این موارد است. همچنین بیماری ترومبوز وریدی، سبب افزایش احتمال ایسکمی روده می‌شود. بیماری ترومبوز وریدی می‌تواند بر جوانان و افراد مسن تأثیرمی گذارد به خصوص در افرادی که مدت طولانی بی‌حرکت باشند، دیده می‌شود. سایر افرادی که در معرض خطر ابتلا به لخته شدن خون هستند، افرادی هستند که مبتلا به اختلالات ژنتیکی، بیماری التهابی روده و یا سرطان هستند.

مصرف کوکائین یا مواد مخدرو مت‌آمفتامین ارتباط مستقیمی با ایسکمی روده دارند.

روش درمان بیماری ایسکمی روده

روش درمان بیماری ایسکمی روده : درمان بیماری ایسکمی روده با بازگرداندن خون کافی به دستگاه گوارش و روده انجام می شود. گزینه‌های درمانی با توجه به علت ، شدت و وضعیت بیماری می تواند متفاوت باشد. جراحی اضطراری در مواقعی برای از بین بردن لخته یا رفع انسداد عروق وهمچنین بازگرداندن جریان خون به روده انجام می‌شود. در برخی موارد ممکن است بخشی از روده در صورت مرگ بافتی از بین برود.

درمان ایسکمی معده

درمان ایسکمی معده

در صورت ایسکمی حاد روده‌ی کوچک مثلا در مواردی که به علت انسداد شریان‌ها است، مدیریت اولیه بیمار با رفع معضلات مربوطه و پیش‌بینی شرایط پزشکی انجام می شود، برای جلوگیری از عفونت ها می توان از تزریق مایعات داخل وریدی و آنتی‌بیوتیک‌ها استفاده کرد. آنژیوگرافی یک استاندارد برای تشخیص است و به طور معمول پس از انجام سی تی اسکن انجام می شود. تصویربرداری آنژیوگرافی در حقیقت یک روش غیر تهاجمی برای مطالعه روده و رگ‌های خونی است، که نیاز به یک بررسی آنژیوگرافی اساسی را از بین می‌برد. پس از انجام آنژیوگرافی، تصمیم درباره‌ی درمان کردن با استفاده از آنژیوگرافی و ارزیابی پزشک از وضعیت بالینی بیمار انجام می گیرد.

بیشتر بخوانید : ایسکمی روده

اگر یک آمبولی‌های یا ترومبوز در عروق خونی باشد، لاپاروتومی یعنی جراحی باز شکم و یا لاپاروسکوپی یعنی بررسی شکم از طریق چند لوله داخل حفره شکم توصیه می‌شود که این روش انسداد عروق خونی را از بین می برد و یک مسیر عبوری برای خون در اطراف ایجاد می کند. اگر جراح متوجه شود که بخش‌هایی از روده دچار نکروزاست، آن قسمت از روده را برمی دارد و قسمت‌های سالم بالا و پایینی روده را به هم وصل می‌کند. بعد زا جراحی اول و پس از گذشت ۲۴ ساعت، جراحی دیگری انجام می شود تا وضعیت عروق خونی بررسی شود و بهبودی نسبی روده‌ انجام می‌شود. اگر نتیجه جراحی موفقیت آمیز باشد نیازی به رزکسیون وجود ندارد. داروهایی که سبب افزایش جریان خون می شوند از طریق کاتتر شریانی در زمان قبل و بعد از عمل جراحی استفاده می شود.

سی تی اسکن در صورتی که انسداد وریدی رخ دهد مناسب است. آنژیوگرافی برای انتخاب یک رگ خاص استفاده می شود. وقتی که بیماران دارای نشانه‌ی ترومبوز وریدی باشند از داروهای ضد انعقاد در جهت حل کردن لخته استفاده می‌شوند. برای ایسکمی ترومبوز وریدی مزانتریک اگرآسیب روده مشاهده نشود، فرد به داروهای ضد انعقاد به مدت سه الی شش ماه نیاز خواهد داشت. ولی اگر اختلال خونریزی وجود داشته باشد، مصرف آنتی‌بیوتیک تا پایان عمر لازم است. داروی ضد انعقادی از تشکیل لخته خون جلوگیری می‌کند. ولی اگر بیمار علایم ایسکمی خطرناکی داشته باشد، به منظور جلوگیری از لخته‌ها و نکروز روده جراحی حتما لازم است. و همچنین اگر بخشی از روده، علایم آسیب را داشته باشد برای حذف قسمت آسیب دیده می توان از جراحی روده استفاده کرد. گاهی نیز کلستومی یا ایلئواستومی مورد نیاز است.

گاهی هیچ نقطه‌ انسدادی در آنژیوگرافی دیده نمی شود ولی انسداد ناشی از اسپاسم منتشرشده در عروق خونی روده سبب نارسایی قلبی، آریتمی‌های قلبی و فشار خون می شود. در این صورت بیماران از طریق تزریق یک داروی وازودیلاتور یا گشاد کننده عروق در رگ‌های خونی که سبب بهبود جریان خون می شوند، تحت درمان قرار می‌گیرند.

در ایسکمی کولون، میزان و شدت آسیب مهم است. اگر بیماری پایدار بماند، کولونوسکوپی حدود ۲۴ الی ۴۸ ساعت بعد از شروع علایم انجام می‌گیرد. بیماران در این شرایط باید رژیم غذایی محدود در مدت زمان کوتاه رعایت کنند. در صورت تشخیص ایسکمی کولون برای درمان و یا جلوگیری از عفونت آنتی بیوتیک‌ توصیه می شود. همچنین هر نوع بیماری شامل نارسایی احتقانی قلب یا ضربان قلب نامنظم را درمان می‌کند.

برای درمان ایسکمی کولون برخی داروها مانند داروهایی تنگ کننده عروق خونی یا داروهای میگرنی، داروهای هورمون و همچنین داروهای قلبی متوقف می‌شود. علائم در یک یا دو روز بعد کاهش پیدا می کند و در برخی افراد عواقبی ایجاد می کند که حتما نیاز به جراحی است در صورتی که کولون آسیب ببیند در این صورت برای بیماران عواقب قابل توجهی دارد که حتما باید عمل جراحبی انجام شود. در صورت آسیب دیدن کولون جراحی برای برداشتن بافت مرده و برای رفع انسداد در یکی از شریان‌های روده نیاز است.

بیشتربدانید : بیماری های روده

اگر ایسکمی شريان حاد مزانتريک تشخیص داده شود، برای از بین بردن لخته‌ی خون همچنین برای جلوگیری از انسداد شریان جراحی لازم است همچنین بخشی از روده که آسیب دیده است باید ترمیم و یا حذف شود. درمان های دارویی مثل آنتی بیوتیک و همچنین داروهایی برای پیشگیری از تشکیل لخته که لخته خون را حل می کنند مورد استفاده قرار می گیرد.

گاهی لوله‌ی فلزی استنت برای باز نگه داشتن شریان جایگذاری می شود گاهی نیز از آنژیوپلاستی استفاده می‌شود. آنژیوپلاستی مثل یک بادکنک در انتهای کاتتراست، روش کار آن به این صورت است که با فشرده کردن رسوبات چربی و همچنین کشش در سرخرگ برای جریان خون مسیر گسترده ای ایجاد می‌کند.

درمان ایسکمی شريان مزانتر مزمن با بازگرداندن جریان خون به روده امکان پذیر است. شریان‌هایی که تنگ شده را با درمان آنژیوپلاستی یا با قرار دادن یک استنت باز کند.

این اقدامات درمانی عوارضی برای بیمار دارند. از جمله عوارض آنژيوگرافي و تزريق دارو توسط کاتتر می توان به عوارض گذرا، عوارض کليوی و کبودي در محل تزريق کاتتر اشاره کرد. ولی تشخیص دیرهنگام و تاخیر در تشخیص بیماری ایسکمی روده مخصوصا وقتی که دچار ایسکمی حاد روده هستید نتایج بسیار مخربی به همراه خواهد داشت. اگر تشخیص خیلی دیر صورت بگیرد و آسیب جدی به روده وارد شود، در حدود ۷۰ تا ۹۰ درصد موجب مرگ و میر می شود. در مراکز پزشکی خاص بیمارانی که مبتلا به ایسکمی روده هستند با رویگرد تهاجمی و درمان به هنگام بیشتر از ۵۰ درصد از بیماران زنده می مانند.

تشخیص زودهنگام ایسکمی در حدود نود درصد از بیماران سبب می شود تا مشکلاتی مثل ایسکمی حاد روده‌ی کوچک بروز نکند و علایم دیررس و آسیب‌هایی مانند پریتونیت یعنی التهاب بافتی داخل شکمی ایجاد نمی شود. نتایج نشان داده افرادی که مبتلا به بیماری‌ ایسکمی روده هستند و در مراحل اولیه تشخیص داده شده اند نتیجه درمان بهتری نسبت به سایر بیمارانی که بیماری شان دیر تشخیص داده شده کسب نمودند.

تشخیص بیماری ایسکمی روده

تشخیص بیماری ایسکمی روده : بروز درد شدید شکمی مخل آسایش فرد می‌شود، برای تشخیص و درمان لازم است سریعتربه بیمارستان مراجعه شود. اگر درد شکمی مداوم نباشد و دوره‌ای بعد از صرف مواد غذایی شروع شود، لازم است تا فورا به یک پزشک متخصص گوارش یا جراح داخلی مراجعه شود. قبل از مراجعه باید بدانید چه سوال هایی از پزشک بپرسید مثلا محدودیت‌های لازم قبل از معاینه کدامند و آیا نیازبه محدودیت غذایی خاص یا مصرف مواد غذایی خاصی در ساعت مشخصی هست. باید بیماری هایی مثل بیماری های انغقادی و یا سایر بیماری هایی که با آنها درگیر هستید را بیان کنید لیست داروها، ویتامین ‌ها و مکمل‌های مصرفی خود را تهیه کنید. در صورت مصرف هر قرصی آنها را یادداشت کنید تا در هنگام مراجعه به دکتربیان کنید. بهتر است یک همراه با خود ببرید.

تشخیص بیماری ایسکمی روده
سوالاتی که پزشک از شما ممکن است بپرسد عبارتند از:

  1. علایم از چه زمانی آغاز شد؟
  2. آیا نشانه‌های شما شدید بوده یا با گذر زمان بدتر شده‌ است؟
  3. آیا علایم شما مداوم بوده یا گاه به گاهی است؟
  4. علایم شما چقدر شدید است؟
  5. چه مدت زمانی پس از صرف غذا علایم شروع می‌شود؟
  6. آیا وعده‌های غذایی کوچک را بهتر از وعده غذایی حجیم تحمل می‌کنید؟
  7. آیا مایعات را راحت‌تر از مواد جامد تحمل می‌کنید؟
  8. چه چیزی علایم شما را بهبود می‌بخشد؟
  9. چه چیزی علایم شما را بدتر می‌کند؟
  10. آیا سیگار می‌کشید؟ چه تعداد روزانه؟
  11. آیا در این مدت وزن کم کرده‌اید؟

تشخیص و درمان ایسکمی روده‌ای بستگی به نوع بیماری، وضعیت بالینی بیمار دارد. با این وجود تشخیص زودرس تاثیر بسیار زیادی برای رسیدن به نتایج خوب دارد. در اولین ویزیت پزشک برای تشخیص ایسکمی روده، بیماری‌های قبلی بیمار، علایم فعلی و همچنین نتایج معاینه‌های فیزیکی بررسی می‌شود. ابزارهایی که اغلب استفاده می‌شوند، عبارت‌اند از:

آزمایش خون :

آزمایش خون تعداد گلبول های سفید که نشانگر عفونت است و یا افزایش اسید در جریان خون را نشان می دهد. احتمال خونریزی در دستگاه گوارش نیز وجود دارد که نشان‌دهنده‌ی کم خونی در فرد است.

آنژیوگرافی :

آنژیوگرافی یک مطالعه رادیولوژیک برای عروق خونی است. مواد کنتراست بوسیله یک کاتتر کوچک در یک شریان شکمی یا وریدی تزریق می‌شود و پس از آن تصاویر رادیولوژیکی عروق تولید می شود.

مطالعات رادیولوژی شکم مثل سی تی اسکن شکم و یا MRI که از قفسه سینه برای شناسایی شرایط دیگری که شاید علایم مشابه انسداد روده را داشته باشد، انجام می‌شود.

کولونوسکوپی

سونوگرافی داپلر شکم؛

آزمایش های گفته شده همیشه مشکلات را تشخیص نمی‌دهند. گاهی، راه مطمئن برای تشخیص بیماری ایسکمی روده استفاده از روش‌های تهاجمی و جراحی است.

برخی از سؤالاتی که برای تشخیص بیماری ایسکمی روده می توانید از پزشک بپرسید، عبارتند از:

  • علل احتمالی این بیماری چیست؟
  • آیا فکر می‌کنید شرایط من موقت است یا مزمن؟
  • به انجام چه آزمایشاتی نیاز دارم؟
  • چه درمان‌هایی نیاز دارم؟
  • در صورت نیاز به جراحی احتمال بهبودی چه قدر است؟ باید چه مدت در بیمارستان بستری شوم؟
  • رژیم غذایی و شیوه‌ی زندگی من پس از جراحی چه تغییری خواهد کرد؟
  • چه مراقبت‌هایی پس از درمان نیاز دارم؟
  • آیا جایگزینی برای داروی تجویزی شما وجود دارد؟